Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Też miewam koszmary.
Tak naprawdę ciągle śni mi się ten sam sen.
Mów dalej.
Kontynuuj.
- Jest super. - Przestań.
Naprawdę cudownie.
No wiesz…
- Jesteś gwiazdą! - Przestań!
- Wystarczy. - Taka prawda. Mów dalej.
No weź.
Ona idzie…
po rozżarzonych węglach.
Nie przerywaj!
Przepraszam.
Rewelacja. Jak ty to robisz?
Nie byłam tak szczęśliwa, odkąd przestałam pić.
Rozwalisz ich dzisiaj.
Jak pójdziesz.
Musisz pójść.
Pójdziesz, prawda?
- Chyba tak. - O nie.
Pójdziesz.
Zrozumiano?
- Albo cię zabiję. - Koleżanko, spokojnie.
Pójdziesz.
Obiecaj mi to.
No dobra.
CZĘŚĆ CIEBIE
Idzie przede mną po rozżarzonych węglach.
Nie widzę jej twarzy.
Nie odwraca się.
Proszę ją, a raczej krzyczę na nią:
„Halo! Możesz się odwrócić?”.
To nic nie zmienia.
Nie odwraca się.
Dziękuję.
Zobaczmy…
Agnes Svan.
Nie ma tu Agnes Svan?
Przejdźmy do kolejnej osoby.
Jestem.
- Dobrze. - Przepraszam.
- Noel, dopilnuj, żeby przyszła. - To noc Walpurgii!
- Nie bądź nudziarzem. - Nudziarzem?
- Straszny z ciebie nudziarz. - Nie mów tak.
Wiesz, że nie możesz tak mówić.
Wiem, ale za nią tęsknię.
Zgadnij, kto to.
- Julia! - Cześć. Jak się masz?
Hej, skarbie.
- Cześć. - Jak się masz?
Dobrze.
Kwaśna cola?
- Pyszna rzecz. - Wpadasz wieczorem?
- Tak. - Będzie super!
- Co powiecie na karaoke? - Masz ochotę?
Tak.
Błagam.
- Idziemy dziś na ognisko? - Nie ma mowy!
Co założysz?
Masz ochotę na coś konkretnego?
Co byś jutro zjadła? To twój dzień.
- To bez znaczenia. - Bez znaczenia?
Masz urodziny.
Wybierz coś fajnego i drogiego.
Tak się cieszę, że pytacie o dzisiejsze przesłuchanie.
- O rany… - No nie.
- Kochanie. - Oj ty…
No chodź.
- Jak poszło? - Całkiem nieźle.
- Na pewno świetnie. - Tego nie wiesz.
- Co teraz? - Wieczorem wyślą jej maila.
Napiszą tak:
„Gratulacje, Agnes!
Dostałaś rolę!
Jesteś najlepsza!
Lepszej aktorki w życiu nie widzieliśmy!”.
- Tak będzie. - Wspaniale!
- Halo! - Wejdź!
Mamo, gotuje się.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Też.
Kolacja prawie gotowa.
Pysznie.
- Cześć! - Carina.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Również, dzięki.
- Cześć, Agnes. - Cześć.
Jak leci?
- W porządku. - To super.
Rany, tort!
Świętujemy?
Nie, bo Agnes ponoć nie ma ochoty.
Jak to?
Nie to powiedziałam.
Może zaczniemy świętowanie już dzisiaj?
- Nie. - Chociaż trochę.
- Chętnie. - Mogę skosztować?
Ktoś jeszcze?
To mój tort.
Powiedziałam coś.
Nie.
- Ja się zgodziłam. - Ej.
- Nie. - Tak. Czemu się kłócisz?
Noel, ile tygodni byliśmy w domu?
- Cztery. Albo więcej. - Nie chodzi o siedzenie w domu.
Co ty…
Gdyby to była pierwsza rozmowa…
- Ile razy o tym rozmawialiśmy? - Ile jeszcze będziemy?
- Bez sensu. - Nie dogadałyśmy się?
- Zamkniesz mnie tu? - Julia, przestań.
- Jestem dorosła. - Doprawdy?
- Tak. - Nie zgadzam się.
I tak wyjdę, to noc Walpurgii.
Mieszkasz pod moim dachem.
Może bądź za to wdzięczna.
Czemu odmawiam?
Ja tego nie wiem.
- Nie będę piła. - Spójrz na mnie.
Udajesz, że o tym nie rozmawiałyśmy.
Noel, odwieziesz mnie o 23?
Dzięki, ale to bez znaczenia.
To bez znaczenia.
Może kac na urodziny siostry to nie jest fajny pomysł?
- To nic takiego. - Słyszałaś?
Nie wtrącaj się.
- Ona się zgadza. - Nie wtrącaj się.
No tak. Dzięki za kolację.
- Nie będę piła! - Nie.
Ile razy muszę jeszcze…
Przypominam, że byłaś jak dziecko.
Musiałam cię nieść!
- Cześć. - Cześć. Mogę się tu schować?
Mam nie bawić się z przyjaciółmi?
- Zamkniesz mnie i… - Dobrze to wiesz!
Chcesz? Nie wiem, czy ci się spodoba…
Fucking Åmål?
Wiesz, że to jest…
- Masz gust. - Dzięki.
Znam ten film na blachę.
No nie.
- Wcale nie. - Tak.
- Nie. - Owszem.
Udowodnij.
Musisz mi zaufać.
Możesz pisać książki o psychologii
albo masowych mordercach.
Ja chcę być modelką.
Dałabym radę?
Tak sądzę.
- Ubieraj się. - Co?
- Ja? - Tak, ty.
- Po co? - Mogę iść, jeśli pójdziesz z nami.
- Do Esther? - Tak. Ubieraj się.
Co by tu założyć?
Może taką bluzkę?
Tamtą.
Tę?
Chyba wybiorę tę.
Pospieszcie się.
Jesteś dziwna.
Ty też.
- Naprawdę? - Tak.
Chcę być dziwna albo…
Może nie dziwna?
Nie chcę być jak wszyscy.
Czasem myślę, że jestem jak cała reszta.
Ale nie jesteś.
Wiesz, czego się boję?
Że zostanę w Åmålu. Że nigdy stąd nie wyjadę.
Nie można palić ognisk w dzielnicy mieszkalnej.
Można, to noc Walpurgi!
- Zawsze ktoś je robi. - Mogą cię za to zamknąć.
- Co ty gadasz? - Serio.
Ciągle zmyślasz.
Chwileczkę, poprawię makijaż.
Czekaj…
Proszę cię.
Masz resztę.
Co to?
Poczekaj.
Pomogę ci trochę.
- Chodź. - Co znowu?
- No dawaj. Masz piękne usta. - Co to?
Będziesz wyglądała odświętnie.
No chodźcie.
Tylko nie ten.
- Tam! - Dobra.
Właśnie tak!
Esther, teraz ty!
Dawaj!
Nie!
To było…
- Zgadnij, kto to! - Julia!
- Cześć! - Rany, pięknie wyglądasz!
Cześć! Co tam u ciebie?
Brakowało nam ciebie na imprezach!
- A to co? - Cześć!
- Co u ciebie? - Wszystko gra.
Co się dzieje?
- Cześć, Agnes! - Cześć.
Cześć.
Jak się bawisz?
- Świetnie. - No raczej.
Oj tak.
Zabawmy się.
Jedna dla ciebie, druga dla mnie. Proszę.
Żartujesz chyba.
Oto jego historia!
Chodź!
Czas na show!
No dobra.
Dalej!
Julia!
OBSADA SZTUKI
Ja tu zwariuję!
Przyglądacie mi się jak policja.
Co ty robisz? O co chodzi?
Ludzie się o ciebie martwią.
- Dokąd idziesz? - Do domu.
- Julia! - Odwieź Agnes.
Z drogi!
Julia.
Przepraszam.
Pójdę po Agnes.
Agnes!
- Agnes! - Co?
Wracamy.
Julia chce wracać, więc chyba będziemy się zbierać.
Julia!
Może usiądźmy.
Co? Nie ma mowy.
Staraliśmy się.
- Z całych sił. - Nie.
Niestety…
Przepraszam, ale nie powinniśmy może…
- Jestem chirurgiem. - Mogę być skołowana, ale…
- Ja ją operowałem. - Co pan robi?
Jestem chirurgiem.
Operowałem pani córkę.
A kto jest lekarzem?
- Ja. - Pan?
Czemu pan jej teraz nie pomaga?
Wiem, że to trudne.
Mogę porozmawiać z kimś innym? Pan mnie w ogóle słyszy?
- Owszem. - Właśnie.
- Rozumiem, że… - Ja…
- Ale niestety… - Nie.
Nie.
- Przykro mi. - Proszę wyjść.
- Mogę… - Idź już.
Boże. Nie mogę oddychać.
Boże.
Mój Boże.
Czemu dzwonisz o takiej porze?
Coś się stało?
- Halo. - Tak…
Co się stało?
Chodzi o…
Kochanie, nic nie słyszę. Co się stało?
No co?
Powiedz coś.
Chodzi o Ju…
- Nie mogę… - Coś się stało Julii?
O co chodzi? Nic nie słyszę.
Chodzi o Julię.
Julia nie żyje.
Nie lękaj się
Gdyż jest tajemny znak
Imię, które chroni tych, którzy odchodzą
Twoja samotność
Prowadzi ku światłu
Nie lękaj się
Na piasku widać ślady
Nie lękaj się
W ciemności czeka port
Którego jeszcze nie widzisz
Ale właśnie tam zmierzasz
Pewnego dnia
Wypowiesz jego imię na głos
On daje miłość i pokój
Nie prosząc o nic w zamian
Dokąd idziesz?
Do szkoły.
Wiedzą, że chwilę cię nie będzie.
Wiem, ale…
Do zobaczenia.
Mamy plany na weekend?
Myślałam, że może trochę pochillujemy.
- Co powiesz na film? - Nie możemy się pobawić?
No dobra.
Świetnie.
Do zobaczenia po niemieckim.
- Cześć. - Hej.
- Jak się masz? - Dobrze.
- To był piękny pogrzeb. - Oj tak.
Wejdź.
Dzień dobry.
Cześć, rozgość się.
Chciałam podziękować za rolę.
Chętnie w niej zagram.
- W sztuce. - Tak? To super.
Usiądź.
Rozumiem, przez co przechodzisz.
Sam straciłem brata, gdy byłem w twoim wieku.
Kiedy zaczynamy?
Zrobiłem mnóstwo niepotrzebnych głupot.
Potem zacząłem myśleć, czego on by ode mnie chciał i…
No cóż.
Wylądowałem tutaj.
Przyjdź jutro o 15.00.
- Nie! - Mogę chociaż rzucić okiem?
- Proszę. - Wystarczy.
No pokaż.
Wyluzuj.
- Jesteś głodna? - Trochę.
- Chcesz kanapki? - Jasne.
Podasz mi nóż do masła?
Dziękuję.
Weź, co chcesz.
Przepraszam.
KOCHANIE, MUSIAŁAM NA CHWILĘ WYJŚĆ.
JESTEM U BABCI. W RAZIE CZEGO DZWOŃ. KOCHAM CIĘ.
Agnes.
Możemy pogadać?
Cześć.
Przepraszam. Po prostu…
- Wyglądasz jak… - Przepraszam.
Po prostu poczułam się przytłoczona.
Cześć. Jak się masz?
- Dobrze, a wy? - My też.
Co się dzieje?
To top Julii.
Kupiłyśmy go na wycieczce do Berlina.
Idziemy na obiad?
- Jasne. - Tak.
- Chodź z nami. - Jasne.
Znasz Adriana Hagerforsa?
Tak, mamy razem francuski.
Dlaczego pytasz?
Bo stoi na zewnątrz.
No nie!
- Adrian. - Przestań.
Nie było tak źle.
- „Tęskniłam”. - Przestań.
- „Dawno cię nie widziałam”. - Przestań.
- „Myślałam o tobie”. - Fanna podkochuje się w Adrianie.
- Wcale nie. - Ależ owszem.
- Nie. - Tak.
Na imprezie świątecznej
twoja siostra…
Przestań.
Twoja siostra uznała, że Fanna i Adrian byliby świetną parą.
Fanna podchodzi,
ale nie wie, co powiedzieć, więc chwyta piwo i próbuje je otworzyć
w zmysłowy sposób.
- Nie mogę tego słuchać. - Adrian…
Zrobiło się niezręcznie, bo Adrian był całkiem spizgany.
Idzie tu.
Spokojnie.
- Co tam? - Cześć.
Cześć.
- Hej. - Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Wpadniesz dzisiaj?
Co…
Robię dziś imprezę.
Wpadnijcie z Lydią.
- Dobra, jasne. - To świetnie.
Arrivederci.
- Cześć. - Hej.
Agnes!
Myślałem o tobie.
- Chcesz się przejść? - Mam próby.
- Nie mogę. - Poczekam.
Nie dam rady, idę na imprezę Sama.
Chcę tylko porozmawiać.
Jest mi strasznie smutno.
Do zobaczenia.
Agnes, proszę!
Nie pokazujcie ich reszcie.
Bez obaw.
To zabawa na rozgrzewkę.
Żadne tam dziwactwa.
GNIEW
No dobra. Agnes.
Zaczniesz?
Nie wiem, co mam zrobić…
Co wylosowałaś?
To trudne.
Dobra, spróbujmy.
Możecie się cofnąć?
Zróbmy trochę miejsca.
Podejdź do mnie.
Chodź.
Zacznij krzyczeć.
Spróbuj.
Co?
Po prostu krzycz.
No już.
Nie śmiejemy się.
- To trudne. - Rozumiem.
Wszyscy jesteśmy aktorami.
Tak że…
Stań się kimś innym.
Pomyśl o kimś, kto odważyłby się tak krzyczeć.
Jasne?
- Napijmy się. - Jasne.
- Możemy się obsłużyć? - Nie wiem.
Są tu szklanki?
Chyba tu.
Mamy je po prostu zanurzyć?
Nie wiem.
Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Świetnie. - Cześć. Ładnie wyglądasz.
- Ty też. - Tak?
Sam nie może wstać.
- Fanna! - Tak.
Już idę, Sam.
- Co u ciebie, Sam? - Skarbie, chodź tu.
- Cześć, Sam. - Cześć!
- Jesteś piękna, wiesz o tym? - Dziękuję.
Lydia, pamiętaj, że jesteś piękna.
- Dziękuję. - Tak.
- Sam. - Tak.
- Wszystko gra? - Tak. A u ciebie?
Nie jest najlepiej.
- Sam. - Chyba chcę wejść do wody.
Sam.
Sam, zaraz wpadniesz.
Sam!
Dość. Ogarnij się.
Nie, Sam.
Sam!
- Mówię serio. - Nie ośmielę się.
- No już. - Chyba tego chcę.
Zatańczmy!
Tak jest!
Następna.
Kto następny?
- Ty? - Po moim trupie.
Agnes.
Ty i ja, no chodź.
Agnes!
No dobra.
Spokojnie.
Dawaj!
No już!
Agnes!
Przestań!
- Przerwa na banię. - Dobra.
Czas na banię.
- Co chcesz? - Co?
- Na co masz ochotę? - Mam ochotę…
Mam ochotę na coś mocnego.
Może po tequili?
Ja przyniosę.
Po co tu siedzimy?
Zgadnij, kto to?
Znalazłaś…
szkło?
Muszę…
- Ups. - Jak się trzymasz?
Dobrze.
A ty?
Dobrze.
Fanna.
- Tak? - Jaka była pijana?
Kto?
- Skąd ta dziwna atmosfera? - Chodź, Agnes.
Nie tylko ja pożyczam jej ciuchy.
Mama też to robi.
- Ale… - Agnes.
To nie takie trudne.
Zawsze myślałam, że to trudniejsze.
- A wcale nie. - Agnes, przestań.
- Puść! - Nie rób tego.
Już dość.
- Oddawaj. - Przestań!
Oddawaj.
To…
Możesz przestać?
Kurwa, co ty…
Gdzie jest Carina?
U babci.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Dziękuję.
Chcesz makaron?
Poproszę.
- Nie chcę cię stresować. - O co chodzi?
Czuję spaleniznę.
Skręć gaz.
- Zmniejsz gaz i dodaj to. - Nie.
- Nie dodawaj soli. - Tylko odrobinę.
Wyluzuj!
- Jeszcze trochę. - Spokojnie.
Co jest…
- Co robisz? - Gotowe.
Też miewam koszmary.
Tak naprawdę ciągle śni mi się ten sam sen.
Kogo obchodzą sny?
- Nuda. - Cicho. Daj jej mówić.
Idzie przede mną po rozżarzonych węglach. Nie widzę jej twarzy.
Nie odwraca się.
I…
wtedy…
Dziękuję.
- Przepraszam, nie mogłam… - Nie martw się.
W tej scenie mówi po raz pierwszy.
Do tej pory wszystko trzymała w sobie.
Wreszcie ubiera myśli w słowa.
Rozumiesz?
Spróbujmy.
Idzie przede mną…
po rozżarzonych węglach.
Nie odwraca się.
Nie widzę jej twarzy.
Proszę ją, a raczej krzyczę na nią: „Halo! Możesz się odwrócić?”.
To nic nie zmienia.
Nie odwraca się.
„Uważaj”.
Mówi tylko to.
„Ostrożnie”.
Ale…
Ale przez przypadek
nadeptuję na węgle i suknia zaczyna płonąć.
Wszystko…
Wszystko się pali.
Całe moje ciało płonie.
Nagle się odwraca.
„Proszę”, mówi.
„Czego się spodziewałaś?”
Sama nie wiem.
Czego ja się spodziewałam?
Mówi mi: „Za to trzeba zapłacić”.
„My musimy”.
Dziękuję.
Ładnie.
- Tak się cieszę… - Ta część ze wszystkimi…
To może być dobre.
- Co? - Jest piękny…
Co ty wyprawiasz?
Weź.
- No weź. - Dobra.
- Dziękuję. - Jasne.
Przesuń się.
A potem możesz…
No tak.
- Dobra. - Masz.
Stań tam, a wtedy…
- Masz. - Co jest?
Sikałem do łóżka
do 13 albo 14 roku życia.
Wiem. Miałem problem, ale…
- No nie. - Byłem z tym nawet u lekarza.
- Nie! - Tak. Dostałem pigułki.
Smakowały jak styropian.
Coś bardzo dziwnego.
Mieliśmy coś w rodzaju…
Takie małe urządzenie, które przypominało krótkofalówkę.
- Na ramieniu? - Tak.
Musiałem spać w specjalnej koszulce.
Stąd szła mała rurka.
- Nie. - Do samego dołu.
Po co?
Na końcu był mały czujnik.
- Trzeba go było włożyć do majtek. - Czujnik?
Wyczuwał, kiedy miało się zacząć i…
Kiedy tylko pojawiło się siku,
urządzenie zaczynało piszczeć.
No tak.
Boże, to takie dziwne.
No dobra.
Jak byłam mała, też sikałam do łóżka.
- Serio? To czemu się ze mnie śmiejesz? - Nie miałam 13 lat.
No tak.
Miałam siedem, może osiem.
To rozsądniejszy wiek.
- Nie byłam nastolatką. - Dobra.
Ale przydałoby mi się takie urządzenie.
Pamiętam, jak budziłam się z zimna.
A potem…
No cóż,
wstawałam i wychodziłam.
Szłam do Julii i kładłam się u niej.
Leżałam w jej nogach jak piesek.
U niej było ciepło.
Chodźmy popływać.
Co?
Chcesz popływać?
Nie zbliżaj się.
- Nie. - Naprawdę?
- Nie. - Umiesz się unosić?
- Na plecach? - Nie każdy to potrafi.
- Nie umiem. - To patrz na mnie.
Musisz tylko…
- Imponujące. - Dziękuję.
Dalej, chłopaki!
Macie cisnąć! Pracujemy nogami!
Bierz piłkę!
Dalej!
Masz.
Max!
Świetnie!
Dziękuję.
Co?
Po prostu…
Udało ci się go znaleźć w tym chaosie?
- Nie jest źle. - Ociągasz się.
Wolę mieć wszystko na wierzchu.
- Zorganizowany chaos. - Wszystko pod kontrolą.
- Wiem, gdzie co jest. - No tak.
Właśnie.
Nie masz problemu z wizerunkiem
mało uporządkowanej osoby?
Co masz na myśli?
Kogoś, kto lubi stęchliznę i…
- Brzydkie zapachy. - Przestań.
Żyjesz w strasznym bajzlu.
- Tylko tyle. - Dość.
Nie patrz, jeśli nie chcesz tego widzieć.
- Tak jest lepiej. - Czyżby?
Dużo lepiej. Dziękuję, Agnes.
Ale tu gorąco.
Mam mały wiatraczek.
Idealnie.
„Mam mały wiatraczek”.
Nie.
- Mam poczekać? - Przestań.
Przepraszam.
Co na tym etapie życia motywuje Selmę Lagerlöf?
Złość? Smutek?
Może nawet miłość?
Są o tym książki i filmy,
sam sporo na ten temat myślałem,
ale ciekawi mnie wasze zdanie.
Macie jakieś przemyślenia?
Hannes.
Petra.
Ktoś ma jakiś pomysł?
Droga klaso!
Obudźcie się.
Budziki rano nie zadziałały?
Agnes, proszę. Możesz odłożyć telefon?
- Przepraszam. - Myślisz, że ona miała telefon?
Nie sądzę.
Nie. Nie wyciągaj go, proszę.
Idziesz dzisiaj do Lagreta?
No cóż…
Zapominam, że nie jesteś pełnoletnia.
Dobra. Jeszcze raz.
Też miewam koszmary.
Tak naprawdę ciągle śni mi się ten sam sen.
Kogo obchodzą sny?
- Nuda. - Cicho. Daj jej mówić.
Idź na swoje miejsce.
Właśnie tak, śmiało.
Idzie przede mną
po rozżarzonych węglach.
- Nie widzę… - Co robisz?
Powtórzmy to, tym razem z uczuciem.
Tak było.
Tak nie mów. Jeszcze raz.
Nie rozumiem. Robię dokładnie to samo.
Jeszcze raz.
Idzie przede mną.
Uspokójcie się. To trudny fragment.
Nieprawda, jest łatwy. Co robię nie tak?
Posłuchaj, premiera już za parę dni.
Tak, wiem.
- Musimy się skupić. - Jestem skupiona.
Przeczytam raz jeszcze i się poprawię.
Będzie lepiej, jeśli dzisiaj odsapniesz.
- Nie potrzebuję przerwy. - Potrzebujesz.
- Nie. - Jesteś nieobecna.
Kurwa, jestem obecna!
Nie odzywamy się tu w ten sposób.
Dość.
Uczysz teatru w liceum. To żałosne.
Przepraszam?
Co powiedziałaś?
Że uczenie teatru w jebanym liceum jest strasznie żałosne.
Brat byłby zażenowany.
Będziecie dzisiaj?
Do zobaczenia.
Włóż to do zamrażarki.
Dobra.
Boże.
Bolą cię plecy?
Nie.
Sprawdzę, co z Agnes.
Agnes!
Agnes.
Co robisz?
Odwróć się.
Powiedziałam coś.
Co to ma być?
- Co? - Co to jest?
Co cię bawi?
Dobrze, że wróciłaś.
- Piłaś, prawda? - I co z tego?
Nigdzie nie wyjdziesz.
- Pójdę, dokąd chcę. - Czyli?
- Na miasto. - Nie. Nie w tym stroju.
- Tak. - Nie wyjdziesz tak ubrana.
- Będę się ubierać, jak chcę. - Nie.
- Puść mnie.
Przepraszam.
Wiem, że jesteś na mnie zła. Ja też tęsknię…
Bardzo za nią tęsknię.
Chcę, żebyśmy porozmawiały.
- Pogadamy? - Nie.
- Tak. - Nie.
- Przytulę cię. - Nie.
- Zostaw mnie, puszczaj. - Przytulam cię.
- Mamo, puść mnie! - Nie.
Mamo!
Agnes, chodź.
Przepraszam.
Witam.
Cześć.
- Wszystko gra? - Tak.
Cześć.
Mogę prosić dokumenty?
- Dziękuję. - Dzięki.
- Też masz dowód? - Chwila.
Dziękuję, zapraszamy.
Dziękuję.
- Wziąć ci coś? - Cokolwiek.
Jasne.
Widzimy się później.
Cześć.
Mogę prosić cokolwiek?
Co?
- Dwa razy cokolwiek. - Dobra.
Następna zaśpiewa Lea!
Zapraszam! Oklaski dla Lei!
Dziękuję.
Cześć.
- Jak leci? - Super.
- A u ciebie? - Świetnie.
Choć mama była upierdliwa.
Nie wiem, co ona wyprawia.
Jak tu weszłaś?
Na dowód Julii.
Pokażesz mi?
- Co? - Dowód.
Pokaż.
Chyba jesteśmy podobne.
Przestań.
Naprawdę sama nie wiem,
ile jeszcze wytrzymam.
Co?
Nie rozumiem cię. Co chcesz osiągnąć?
Czy ta gra wkrótce się skończy?
Esther, uspokój się.
Jeśli w ten sposób przeżywasz żałobę…
- Esther… - Nie!
Mam dość udawania, że wszystko gra!
Zmyj ten niebieski cień, to obrzydliwe!
- Tobie powinien się podobać. - Co?
Nie byłaś w niej zakochana?
To była tajemnica?
Mówiła mi o wszystkim.
Chyba znałam ją lepiej od ciebie.
Nawet na pewno.
Byłaś u niej w ogóle?
Nawet nie wpadłaś do ogrodu pamięci.
Ani razu.
No dobra.
Nie.
Daj mi ten dowód.
Oddaj mi go.
Masz mi go oddać! Puszczaj!
Agnes!
Dokąd idziesz? Znowu uciekasz?
Nie mogę na ciebie patrzeć.
- Co? - Nie mogę na ciebie patrzeć!
Na co nie możesz patrzeć?
Spójrz na mnie!
Przestań, Agnes. Po prostu przestań.
Nie zniosę tego!
Spójrz na mnie!
W czym problem?
Przestań, Agnes.
Czemu ze mną sypiasz, jeśli nie lubisz podobieństwa?
- Agnes, nie słuchasz mnie. - Puszczaj!
Julia była czarną dziurą!
Nie chcesz się do tego zbliżać.
Posłuchaj mnie.
Nie masz pojęcia.
Nawet nie wiesz…
Przepraszam.
Każdego dnia…
Każdego dnia budzę się, myśląc, że mogłem coś zrobić.
Ale nic nie zrobiłeś.
Nie rozumiesz.
Nie wiesz, co się wtedy stało.
- Według mnie. - Wiem, co się tam stało.
- Znałam ją całe życie! - Pewnych rzeczy nigdy nie widziałaś.
Nie wiesz, jakie miała problemy.
- Przez trzy lata… - Nie.
Przez trzy lata biegałem za nią, woziłem ją, opiekowałem się nią.
Upewniałem się, że nie zrobi sobie krzywdy i…
Przestań kłamać!
Co mam ci powiedzieć?
No co?
- Przestań! - Też ją kochałem, Agnes.
- Muszę ci to powiedzieć. - Przestań!
Nie rozumiesz? To twoja wina!
To przez ciebie ją straciliśmy!
Co mam powiedzieć, Agnes? No co?
Co chcesz usłyszeć? Że wróci?
- Milcz! - No co?
- Zamknij się! - Ona nie żyje!
Nie żyje!
Jebany…
- Nie żyje! - Zamknij się!
Możesz puścić Wake Me Up Aviciego?
Julia Svan.
Teraz Julia Svan zaśpiewa Wake Me Up!
Julia Svan!
Oklaski dla Julii!
SZPITAL ROSENDALS
MAMA: PRZEPRASZAM.
TĘSKNIĘ. KOCHAM CIĘ. PRZEPRASZAM.
TĘSKNIĘ.
CHCĘ TYLKO ZASNĄĆ, PRÓBOWAŁAM WSZYSTKIEGO.
PANIKUJĘ, MÓZG NIE DA MI SPOKOJU.
LEKI NIE POMAGAJĄ, ABSTYNENCJA TEŻ NIE.
CO MOŻE MI POMÓC?
JEŚLI JUŻ ZAWSZE MAM SIĘ TAK CZUĆ, TO MOŻE NIE WARTO W OGÓLE ŻYĆ.
Agnes!
Agnes.
Tak.
Jest w domu, dziękuję za telefon.
Kochanie.
Skarbie.
Czemu nic mi nie powiedziałaś…
Dlaczego nikt…
Dlaczego…
To nie był wypadek.
- To nie był wypadek, mamo. - Mój Boże.
Nie wiemy tego.
Nie wiemy, skarbie.
Ja muszę wiedzieć.
Nie wiem co robić.
- To tak bardzo boli. - Wiem.
- Z bólu nie mogę oddychać.
Wiem, że to boli, ale jestem przy tobie.
- Nie wytrzymam. - Jestem przy tobie.
Wiem, że to boli.
Wiem.
- Nie zniosę tego. - Rozumiem.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Dlaczego?
Nie wiem.
Chciałam to zrobić.
Ona nie chciała.
Nie chciała tego.
Ona tego nie chciała.
Powinnam się zorientować.
- Powinnam coś zauważyć. - Wiesz co?
Powinnam coś zrobić.
- Mogliśmy coś zrobić! - Byłyśmy przy niej.
Kochałyśmy ją.
Ty ją kochałaś, ja ją kochałam.
Byłyśmy przy niej.
- Mogłyśmy coś zrobić. - Wiesz co?
Byłyśmy przy niej, skarbie.
Byłyśmy przy niej. Wie o tym.
Ona to wie.
Nie mogę…
- Nie. - Trzymam cię.
Jesteśmy tutaj.
Ty i ja.
Jesteśmy właśnie tu.
Posłuchaj, zaufaj mi.
Zaufaj mi.
Kochanie.
Przepraszam.
NIECH SPOCZYWA W POKOJU
Cześć.
Masz lekcje?
Za chwilę.
Już wiem.
Ja…
Ja też…
Ja też jej nie odwiedziłam.
Bo…
Nie wiem, jak to zrobić.
Chyba nikt nie wie.
Miałyśmy może 11 lat.
Julia zawsze musiała przesadzić,
zawsze szła o krok dalej od reszty.
Coś wzięłyśmy…
Mój tata brał snusy, więc to nie było…
Zaraz potem wchodzisz ty.
- Czekaj. - No przestań.
Podoba ci się?
Dziękuję.
Zostało dziesięć minut. Szykujcie się!
- Jasne. - Tutaj.
- Cześć. - Będziesz świetna.
Dziękuję.
Mamy mało czasu.
Tylko jedna okazja przed świtem.
Ktoś chce się podzielić?
Też miewam koszmary.
Tak naprawdę ciągle śni mi się ten sam sen.
Kogo obchodzą sny?
Nuda.
Cicho. Daj jej mówić.
Ona…
idzie przede mną po…
rozżarzonych węglach.
Nie widzę jej twarzy.
Nie odwraca się.
Proszę ją,
a raczej…
Raczej krzyczę na nią: „Halo! Możesz się odwrócić?”.
To nic nie zmienia. Nie odwraca się.
„Uważaj”.
Mówi tylko to.
„Ostrożnie”.
Ale przez przypadek…
nadeptuję na węgle.
Moja suknia…
zaczyna płonąć.
Wszystko się pali.
Całe moje ciało płonie.
„Proszę”, mówi.
„Czego się spodziewałaś?”
Sama nie wiem, czego się spodziewałam.
Mówi mi: „Za to trzeba zapłacić”.
„My musimy”.
Nic więcej nie pamiętam.
Mówcie.
Co mamy powiedzieć?
Już rozumiem.
Co rozumiesz?
Że spłonęłam.
Wreszcie spłonęłam
WILLIAMOWI
Napisy: Jędrzej Kogut